رقابت‌های کشتی آزاد قهرمانی کشور نه تنها با ظهور چهره‌ای جدید برای کشتی ایران همراه نبود بلکه بی‌توجهی به پشتوانه‌سازی کار را به جایی رسانده که شاهد یکه تازی بازنشسته‌ها در برخی از اوزان بویم.

به گزارش ورزش۱۹، رقابت‌های کشتی آزاد قهرمانی کشور دیشب(جمعه) با معرفی نفرات برتر در بیرجند به پایان رسید.

در حالیکه این رقابت‌ها همه ساله در کشورهایی همچون روسیه همواره در بالاترین سطح کیفی و با ظهور چهره‌های جدید و مدعی برگزار می شود، اما اینبار نیز رقابت‌های کشتی آزاد قهرمانی کشور در سطحی نازل و بدون معرفی حتی یک چهره به پایان رسید تا نگرانی‌ها در جهت پشتوانه‌سازی و تامین آینده کشتی ایران بیش از پیش شود.

جدا از قهرمانی برخی چهره‌های تا حدودی نام آشنا و با تجربه در برخی از اوزان، روی سکو رفتن نفرات پا به سن گذاشته نیز  حاکی از اوضاع نه چندان خوب کشتی ایران و بی‌توجهی به امر پشتوانه‌سازی است.

به عنوان مثال در وزن ۷۴ کیلوگرم که وزن المپیکی است،  سعید داداش‌پور در ۳۲ سالگی با شکست مسعود کمروند دیگر کشتی‌گیر با سابقه، موفق به کسب عنوان قهرمانی شد؛ دو کشتی‌گیری که سالها در همین سطح باقی مانده اند و پیشرفتی نداشته اند.

وضعیت در وزن ۹۲ کیلوگرم نیز خوب نبود، جایی‌که میثم مصطفی جوکار پس از کناره‌گیری از دنیای کشتی بار دیگر به میادین بازگشت و بر سکوی نایب قهرمانی کشور ایستاد. البته ارشک محبی چهره جوان و البته باتجربه این وزن است که به قهرمانی هم رسید اما پشت سر او هیچ جوانی خودنمایی نکرد تا میثم جوکار رقیب او در فینال شود.

در وزن ۹۷ کیلوگرم که یک وزن المپیکی است، اسماعیل نجاتیان دیگر چهره پا به سن گذاشته کشتی بر سکوی نخست ایستاد؛ کشتی گیری که شاید بیش از ۱۰ مسابقه قهرمانی کشور را تجربه کرده اما سطح فنی او در این یک دهه تغییر چندانی نداشته است. تنها کورسوی امید در این وزن، بازگشت محمدحسین محمدیان پس از ۴ سال دوری از میادین بود که البته در فینال در یک مسابقه نزدیک که با حاشیه های داوری همراه بود، ۴ بر ۴ به نجاتیان باخت.

در سنگین وزن دیگر وزن المپیکی نیز نفراتی مثل سید احمد رسولی و امیر محمدی به عناوین دوم و سوم رسیدند و هیچ جوانی نتوانست مقابل آنها عرض اندام کند.

قصد زیر سوال بردن توانایی کشتی‌گیران باتجربه و پا یه سن گذاشته را نداریم اما بحث اصلی این است که چرا نباید در کشتی به عنوان ورزش اول ایران با افتخارات فراوان شاهد برنامه‌ای منسجم و اصولی برای پرورش استعدادها مخصوصا در استان‌های کشتی‌خیز باشیم.

جدا از مشکلات مربوط به مباحث فنی در کشتی و فقر تکنیکی در کشتی ایران که باعث شده دیگر اثری از فنون زیبای ایرانی و مبارزات جانانه تا ثانیه پایانی را شاهد نباشیم، بی تفاوتی هیات‌های استانی به عنوان ارکان اصلی فدراسیون کشتی به بحث بسیار مهم استعدادیابی و پرورش آن‌ها موضوعی است که باید مورد توجه جدی مسئولان فدراسیون قرار گیرد.

اینکه در برخی استان‌های کشتی خیز افراد غیرورزشی و بعضا سیاسی بدون هیچ آشنایی نسبت به کشتی و صرفا بواسطه داشتن برخی ارتباطات ریاست هیات‌ها را بر عهده گرفته‌اند، یکی از دلایل وضعیت امروز کشتی ایران است. به عنوان مثال خراسان رضوی، همدان و … که روزگاری مهد پرورش کشتی‌گیران نامی ایران و جهان بودند، دیگر هیچ اثری از قدرت گذشته ندارند و مشخص نیست چه بر سر کشتی در این استان‌های کشتی خیز آمده است؟

استانهایی که در گذشته کشتی خیز بوده اند، امروز برای کسب یک مدال از نفراتی استفاده می‌کنند که سابقه ۱۰ تا ۱۵ ساله در مسابقات کشوری دارند و سطح فنی آنها نیز هیچ تغییری نسبت به گذشته نکرده است. در واقع این استانها آینده کشتی ایران را فدای یک  مدال کشوری می‌کنند و حاضر نیستند به جوانان خود میدان دهند تا شاید با کسب تجربه از این مسابقات، بتوانند خود را به سطح نخست کشتی ایران نزدیک کنند.

مربی‌پروری و استعدادیابی یکی از مهمترین وظایف ذاتی هیات‌های استانی به عنوان بازوان فدراسیون کشتی در استان‌هاست که بدلیل نداشتن برنامه و نبود نظارت به دست فراموشی سپرده شده و با این اوصاف نمی‌توانیم آینده خوبی را متصور باشیم.

توجه جدی به بحث آموزش مربیان استانی و توجه جدی به آن‌ها، هم کشتی گیران را از همان سنین نوجوانی در مسیری درست به سمت موفقیت پیش خواهد برد و هم مربیان تیم‌های ملی نیز برای آمادگی کشتی گیران کمتر به زحمت خواهند افتاد. در این صورت دیگر نیازی به برپایی اردوهای طولانی مدت و فرسایشی که بر نتایج کشتی‌گیران در رویدادهای بین‌المللی نیز تاثیر منفی دارد، نخواهد بود.

  • منبع خبر : ایسنا